Na de gym gesproken over pesten.
Wat het met hem heeft gedaan, en wat hij als taak van school ziet.
Ik moest lachen toen hij opmerkte dat hij op een montessorischool zit, het materiaal in de klas gebruikte etc. Maar dat voor en na de schoolbel niets van het montessori-principe te merken was.

Hij is erg teleurgesteld dat hij amper ruimte kreeg zichzelf te zijn, maar dat de pesters die ruimte nemen en ook houden.

Een heel interessant gesprek, omdat je ziet dat hij steeds meer inzicht krijgt in sociale processen.

.

Vandaag er weer met een vernieuwd gevoel tegenaan gegaan.

Ik vind het knap dat hij elke dag trouw de gym van de TV volgt. Hij heeft overgewicht, maar hij is toch behoorlijk lenig. Door de dagelijkse gym en natuurlijk ook zijn balletlessen, is hij zijn houterigheid kwijtgeraakt.
Als ik hem zie dansen en gymmen verbaas ik me daar nog elke dag over. Het scheuterige en rigide is eraf.

Gebleven is een slecht handschrift, en daar oefenen we dan ook op. Soms met speciale oefeningen, bijvoorbeeld om vloeiende ronde vormen in elkaar te laten overlopen. En soms ongemerkt, met het maken van sommen.
Vooral staartdelingen zijn voor hem een goede inspiratie. Hoe netter gemaakt, hoe makkelijker.

Zijn vandaag bezig geweest met aardrijkskunde. Er is zoveel veranderd in dit deel van de wereld.

We hebben mijn oude atlas genomen en een kaart van internet ernaast gelegd.

Natuurlijk ging de aandacht naar nog vroeger dan mijn schooltijd, dus doken we soepeltjes de geschiedenis in.

Gesprek gehad met een schoolarts. Niet onze eigen.

Ik werd heel vreemd ontvangen. Bijna verstoord.
Ze kwam wat paniekerig over: "Ik kan niet praten zonder dossier en dat heb ik niet."
Het hielp niet dat ik zei dat ze het dossier niet nodig had.
Ik vroeg zelfs of ik dan maar een andere afspraak zou maken.......

Uiteindelijk vond ze de map en zat wat te lezen terwijl ik zat te vertellen.
Ik had een lijn in m'n verhaal, maar ze vond het niet nodig daarop te wachten.
"Waar komt U nu eigenlijk voor?"

Dat had ik al verteld. Dus ik was niet bepaald onder de indruk van haar gespreksvaardigheden.
Uiteindelijk waren we meer bezig met zaken die zij aankaartte en die niet belangrijk waren, dan met de vraag die ik had gesteld.

Ze kwam me heel nieuw en idealistisch over.
Ze zou het pestbeleid van de school aan de kaak gaan stellen.
En degene die leerlingenzorg in haar pakket zat, was ook tekort geschoten.

Dat zal wel zijn, maar mijn vraag was hoe we met Maarten verder moesten, nu we aan het eind van de lentevakantie hadden meegemaakt dat hij ook gewoon als elk ander kind kon functioneren.
Nou, ik moest maar weer met school gaan praten.

Ongelooflijk wat een verspilling van energie en tijd!!!!

Toen ik opmerkte dat ik dus met Maarten naar de huisarts zou gaan, was ze echt in haar wiek geschoten.
"Waarom?"
Ik had niet veel zin dat toe te gaan lichten. Tenslotte had ik al een aantal malen tegen haar gezegd waar ik voor kwam.
"Om hem even na te kijken, want hij klaagt nog steeds over hoofdpijn door dat trekken aan zijn haren. Daar is een huisarts toch voor?"

Toen ik buiten kwam kon ik wel janken.

Deze dame had wel wat gehoord, maar niet geluisterd.

===

Ben naar de praktijk van de huisarts gereden om een afspraak te maken.
Ze waren dicht vanwege bijscholing.

===

Dan maar rechtstreeks naar school.
Na een tijdje om elkaar heen gedraaid te hebben, elkaar de bal toespelend, is afgesproken dat Maarten maandag naar de huisarts gaat en dat we daarna verder zien.

In ieder geval viert hij z'n verjaardag ook op school, en komt hij naar de creatieve middag.
Ook de sportdag is een optie. Als hij zelf wil.

Vorig jaar gingen ze varen, en de medeleerlingen hadden tegen hem gezegd dat ze hem uit de boot zouden gooien en verzuipen. !!!!!!!!
:...... Dan vragen ze zich nog af waarom hij zo fel op pesten reageert!!!

Als hij naar de sportdag wil, gaat z´n vader helpen in zijn groepje, zodat dergelijke excessen niet meer voorkomen.

We hebben het ook gehad over de opmerkingen die zijn gemaakt, en de gemiste kansen door het niet inschakelen van de schoolbegeleidingsdienst op school.

Na het gesprek kwam ik heel wat geruster naar buiten.

°°°°°

Thuis was de tijd niet onbenut voorbij gegaan.
Hij had school TV scheikunde gekeken en was daar heel tevreden over.

´s Middags buitengespeeld met andere kinderen.
Dat ging aardig goed.

Na de gym gesprek gehad over de ervaringen op school.
Hoe interpreteer je gedrag van anderen?
Wat roep je door je eigen gedrag op?

De rest van de ochtend bezig geweest met "vulkanen".
Dat is geen onbekend onderwerp, maar er is zoveel over te vertellen.

Het is verbluffend hoe snel een nieuw dagritme wordt gezet als er een vast punt is van buitenaf.

Voor de verandering moeten ook alle middelbare scholieren hier in huis vroeg naar school. Dus om half negen is het hier stil.
Na het uitzwaaien van de laatsten ruim ik vlug de boel op.

Om 9 uur is het TV gym en dat is dan de start van de leerdag.

Tijdens de gym valt een lokaal blad op de deurmat.
De ruine die onze stad rijk is is onderwerp, en ik kan niet nalaten die na de gym te laten zien.
"Waar is dat?"
Ik leg het uit, maar op de een of andere manier kan hij zich niet voor de geest halen welke ruine ik precies bedoel. Hij weet wel alles van het museum vlakbij, maar de preciese lokatie zegt hem niets.

Internet op. De allereerste foto op google maakt alles duidelijk.

Meer dan een uur is zijn aandacht geboeid. Hij stelt vragen, vraagt door, is verwonderd, bewonderd.

Ja, de Romeinen zijn in onze stad geweest.
Nu weet hij waar ze vandaan komen, wat ze kwamen doen, wat ze hebben achtergelaten, wat archeologie nog meer inhoudt dan potscherven opgraven.
Hij weet meer van erosie en corrosie, monumentenbeserming, architecteur van kerken en kathedralen, en nog veel meer.

Het roept zo veel enthousiasme op, dat de rekensommen erna snel zijn gemaakt.

Na een pauze gaan we verder in het engels. Kinderen pikken het een en ander op van TV, maar de kromme zinnen die dat oplevert mogen best wel wat commentaar.
Dus vertelt hij wat dingen en per zin leg ik uit wat er anders kan.
Zo krijgt "-ing" de aandacht die het verdiend, en is het makkelijk de juiste werkwoordsvorm te leren gebruiken.
Daarna zetten we even een engels programma op om te zien of anderen het ook gebruiken: Ja dus!!
Wat een andere manier van leren dan wij vroeger op school. Het eindeloze rijtje met woorden dat we voorgeschoteld kregen. Van meer dan de helft wist ik de betekenis niet.

Het is leuk te merken dat het consumerend en afwachtend leren plaats heeft gemaakt voor vragend leren.

's  middags hebben we het over het nut van normen en waarden. Geen onbekend onderwerp. Maar de betekenis krijgt een ander gevoel als je je eigen leventje onder de loep neemt.
En als je het hebt over de tweede wereldoorlog.
Ik krijg een aantal pittige reacties op het wereldnieuws te horen.
Hier wordt nagedacht!!!!!!

Vandaag was iedereen al vroeg wakker.
Dat betekent spitsuur in de badkamer. Echt spitsuur, want er lopen hier 6 kinderen en twee volwassenen rond.

Als er een wat later naar school kan, betekent dat dus dat alles wat soepeler gaat.

Terwijl ons jonge volk zich aan het wassen en aankleden is, doet  Maarten beneden in de kamer mee met de TV gym.
Hij is daar zelf een tijdje geleden mee begonnen, omdat hij wat te dik is. En sinds kinderen speciaal worden genoemd bij de intro, zwaait en stapt en buigt hij er lustig op los.
Hij is so serieus, dat de rest er niets van zegt.

Om half negen bel ik de school dat hij niet komt, waarna we een gesprek hebben over houding en pesten. Het valt me op dat hij denkt dat rechtoplopende, zekerheid uitstralende kinderen eerder en meer worden gepest.

Als z'n laatste broer naar school is, is het 9 uur. Terwijl hij voor de tweede keer meegymt, spring ik even ondere de douche.

De gym is net afgelopen als ik beneden kom. Hij verwelkomt me in het engels, dus daar gaan we mee door. Hij vertelt een aantal dingen in het engels en ik verbeter hem.
Het valt me op hoe makkelijk hij kritiek accepteert.

We gaan samen koffie drinken met een vriendin die een kleintje heeft. De kleine is net een jaar, dus niet bepaald een perfect speelmaatje voor een knul van 11. Maar wel een leuk onderwerp van observatie.
Als we weer thuis zijn praten we over wat hij heeft gezien. De korte aandachtsspanne was het meest opvallend.

Na de middagpauze komt de oudste thuis. Hij wil onderwijzer worden en is dol op het overbrengen van rekenen.
Maarten heeft even wat motivatie nodig om te starten, maar daarna gaat het aardig soepel. Hij maakt een serie complexe staartdelingen en begint er schik in te krijgen.

Hij is net klaar voordat de meisjes naar huis komen.

We eten vroeg en Maarten gaat naar de balletschool.

Een volle dag, maar heel gezellig.

Lieve Maria Montessori

Zou je net zo geroerd zijn geraakt door mijn zoon, als door de kinderen die je op je weg vond in november 1896, toen je voor het eerst het Santo Spirito-ziekenhuis betrad?

Het waren kinderen die een andere leerweg gingen dan die hele grote groep kinderen die braaf het onderwijs tot zich namen dat was uitgedacht en goedgekeurd door heren die in beleidscentra gewichtige beslissingen namen.

Je voelde je aangetrokken door hen. Hun eigen relatie met de omgeving inspireerde je. Hun aanhankelijkheid motiveerden je om door te zetten om met hen in contact te komen en om samen met hen een stuk ontwikkeling door te maken.
Voelde je je net zo aangetrokken tot deze kinderen als ik tot mijn zoon?

Voelde je je net zo uitgedaagd alles wat het leven te leren heeft aan te bieden in een vorm die optimaal paste bij het kind dat met jou een leerrelatie was aangegaan?

Ik weet zeker van wel.

Want je ontwikkelde materialen en ideeen die je vanaf 1907 in praktijk bracht. Eerst bij de kinderen van de Case dei Bambini in de armoewijk San Lorenzo in Rome. Later op allerlei plaatsen over de hele wereld.

Je inspireerde anderen te werken op eenzelfde wijze. Met liefde voor het kind, vol openheid en bereidheid daar de ontwikkeling te steunen waar behoefte aan was. Liefde, die je bracht tot observatie, tot luisteren, echt luisteren, waardoor elk kind werd tot een uniek individu.

Je inspireerde talloze ouders en onderwijzers, ook de onderwijzers waar mijn zoon mee te maken kreeg.
Zij gaven hem het gevoel dat hij er mocht zijn, dat hij de moeite waard was, ook al kon hij zich niet zo uiten als anderen.

Hoe vaak heb ik dit schooljaar met tranen in de ogen bezien dat dit kind niet meer begrepen werd.
Dat luisteren blijkbaar niet meer nodig was.

Steeds vaker werd dit kind in een hoekje gedrukt, de mond gesnoerd, totdat het in zijn onvermogen zich een plaats tussen de grote groep te verwerven, zich tegen dezelfde mensen begon te verzetten als die hem keer op keer op zijn ziel trapten.

Hoe kan een kind zich adequaat uiten als het keer op keer door dezelfde medeleerlingen wordt gepest en getergd? Als volwassenen hem uitschelden voor "vieze gore turk", terwijl deze volwassenen worden geacht voor zijn welzijn garant te staan?

Wat een moed en passie voor leren schuilt in een kind, dat keer en keer toch opgewekt naar school gaat.
En wat een diepe pijn is verscholen achter de tranen en de blauwe plekken bij thuiskomst?

Had jij tegen de ouders van dit kind gezegd dat je het niet kon opbrengen een hele dag energie in hem te steken, zodat hij maar halve dagen naar school moest komen?

Had jij als schoolhoofd alle deuren voor de toekomst gesloten zonder onderzoek als basis voor je keiharde oordeel?

Ik denk het niet.

Je bent tot op hoge leeftijd getroffen geweest door de eigenheid van ieder kind. Door de wil tot leren die ondanks levensomstandigheden door alles heen het kind tot groei stuwt.

Getroffen door de verrijkende interactie die ik meemaak als ik met dit kind gebogen ben over een wiskundesom, een boek, een foto uit een onbekend land.
Ik groei van moeder tot onderwijzeres. In mij komt mijn lievelingsjuf van vroeger weer tot leven. Jouw passie tot begrip leeft in mij voort.
Geen kind dat vallen mag omdat het wordt gepest en niet gehoord. Dat huilt achter een lach en wegholt omdat niemand luisteren wil.

Ook thuis een atlas, taalbegrip, getallen in kolommen. Zien wat het leven biedt aan lessen, in de bomen, door de vogels. Groeien met het koren, veranderen en rijpen.
Menszijn in alle facetten, met altijd de lach van tevredenheid en weten dat een nieuwe dag meer weten brengt, meer vragen en meer zoeken.

Zelfvertrouwen, zelfkennis, zelfstandigheid, zelfwaardering en leren inspiratie door te geven, een motivatie te zijn voor anderen en weten dat je toch nog gelukkig worden kunt.

Weten dat leren en groeien verwondering is.

Als school pijn is komt een kind tekort. Zijn wij als volwassenen een wereld aan het creeren die wij niet wensen.
Een kind heeft recht op een veilige omgeving, op een rustige en optimale leeromgeving. En die kan ik hem thuis bieden.
Als ouder ben ik verantwoordelijk voor het welzijn van mijn kinderen. En als door de maatschappij aangewezen personen dit individuele kind niet willen of kunnen ondersteunen in zijn groei op een wijze die hem maken tot een vredelievend en verantwoordelijk mens, dan ben ik als ouder de eerste die deze taak op me wil nemen.

Dank je Maria Montessori. Als kind heb ik geleerd dat de werkelijkheid vele facetten heeft, en dat in leven en leren vele kleuren verborgen liggen.
Dat ouderschap actief ouderschap is, waarin ik zelf zorg wil dragen voor alle facetten van het welzijn van mijn kind.

Welkom op dit nieuwe weblog.

We zijn blij dat je ons hebt gevonden.