Dat thuisonderwijs niet zomaar wat geklungel is zul je op deze site kunnen lezen.
Dit is het weblog dat bij de site hoort. Op het andere gedeelte kun je meer lezen over de projecten waar we aan werken en waarom we gekozen hebben voor thuisonderwijs tijdens de middagen.
Lieve Maria Montessori
Zou je net zo geroerd zijn geraakt door mijn zoon, als door de kinderen die je op je weg vond in november 1896, toen je voor het eerst het Santo Spirito-ziekenhuis betrad?
Het waren kinderen die een andere leerweg gingen dan die hele grote groep kinderen die braaf het onderwijs tot zich namen dat was uitgedacht en goedgekeurd door heren die in beleidscentra gewichtige beslissingen namen.
Je voelde je aangetrokken door hen. Hun eigen relatie met de omgeving inspireerde je. Hun aanhankelijkheid motiveerden je om door te zetten om met hen in contact te komen en om samen met hen een stuk ontwikkeling door te maken.
Voelde je je net zo aangetrokken tot deze kinderen als ik tot mijn zoon?
Voelde je je net zo uitgedaagd alles wat het leven te leren heeft aan te bieden in een vorm die optimaal paste bij het kind dat met jou een leerrelatie was aangegaan?
Ik weet zeker van wel.
Want je ontwikkelde materialen en ideeen die je vanaf 1907 in praktijk bracht. Eerst bij de kinderen van de Case dei Bambini in de armoewijk San Lorenzo in Rome. Later op allerlei plaatsen over de hele wereld.
Je inspireerde anderen te werken op eenzelfde wijze. Met liefde voor het kind, vol openheid en bereidheid daar de ontwikkeling te steunen waar behoefte aan was. Liefde, die je bracht tot observatie, tot luisteren, echt luisteren, waardoor elk kind werd tot een uniek individu.
Je inspireerde talloze ouders en onderwijzers, ook de onderwijzers waar mijn zoon mee te maken kreeg.
Zij gaven hem het gevoel dat hij er mocht zijn, dat hij de moeite waard was, ook al kon hij zich niet zo uiten als anderen.
Hoe vaak heb ik dit schooljaar met tranen in de ogen bezien dat dit kind niet meer begrepen werd.
Dat luisteren blijkbaar niet meer nodig was.
Steeds vaker werd dit kind in een hoekje gedrukt, de mond gesnoerd, totdat het in zijn onvermogen zich een plaats tussen de grote groep te verwerven, zich tegen dezelfde mensen begon te verzetten als die hem keer op keer op zijn ziel trapten.
Hoe kan een kind zich adequaat uiten als het keer op keer door dezelfde medeleerlingen wordt gepest en getergd? Als volwassenen hem uitschelden voor "vieze gore turk", terwijl deze volwassenen worden geacht voor zijn welzijn garant te staan?
Wat een moed en passie voor leren schuilt in een kind, dat keer en keer toch opgewekt naar school gaat.
En wat een diepe pijn is verscholen achter de tranen en de blauwe plekken bij thuiskomst?
Had jij tegen de ouders van dit kind gezegd dat je het niet kon opbrengen een hele dag energie in hem te steken, zodat hij maar halve dagen naar school moest komen?
Had jij als schoolhoofd alle deuren voor de toekomst gesloten zonder onderzoek als basis voor je keiharde oordeel?
Ik denk het niet.
Je bent tot op hoge leeftijd getroffen geweest door de eigenheid van ieder kind. Door de wil tot leren die ondanks levensomstandigheden door alles heen het kind tot groei stuwt.
Getroffen door de verrijkende interactie die ik meemaak als ik met dit kind gebogen ben over een wiskundesom, een boek, een foto uit een onbekend land.
Ik groei van moeder tot onderwijzeres. In mij komt mijn lievelingsjuf van vroeger weer tot leven. Jouw passie tot begrip leeft in mij voort.
Geen kind dat vallen mag omdat het wordt gepest en niet gehoord. Dat huilt achter een lach en wegholt omdat niemand luisteren wil.
Ook thuis een atlas, taalbegrip, getallen in kolommen. Zien wat het leven biedt aan lessen, in de bomen, door de vogels. Groeien met het koren, veranderen en rijpen.
Menszijn in alle facetten, met altijd de lach van tevredenheid en weten dat een nieuwe dag meer weten brengt, meer vragen en meer zoeken.
Zelfvertrouwen, zelfkennis, zelfstandigheid, zelfwaardering en leren inspiratie door te geven, een motivatie te zijn voor anderen en weten dat je toch nog gelukkig worden kunt.
Weten dat leren en groeien verwondering is.
Als school pijn is komt een kind tekort. Zijn wij als volwassenen een wereld aan het creeren die wij niet wensen.
Een kind heeft recht op een veilige omgeving, op een rustige en optimale leeromgeving. En die kan ik hem thuis bieden.
Als ouder ben ik verantwoordelijk voor het welzijn van mijn kinderen. En als door de maatschappij aangewezen personen dit individuele kind niet willen of kunnen ondersteunen in zijn groei op een wijze die hem maken tot een vredelievend en verantwoordelijk mens, dan ben ik als ouder de eerste die deze taak op me wil nemen.
Dank je Maria Montessori. Als kind heb ik geleerd dat de werkelijkheid vele facetten heeft, en dat in leven en leren vele kleuren verborgen liggen.
Dat ouderschap actief ouderschap is, waarin ik zelf zorg wil dragen voor alle facetten van het welzijn van mijn kind.
Bravenet Blog 
Blog Community
Get a Free Blog
Manage your Blog
bravenet.com